Zastanawialiście się kiedyś, co by było gdyby... Wasi rodzice, Wasze rodzeństwo albo np. Wasz mąż lub Wasza żona - popadli w cięzką chorobę, leżeli na łóżku i nie mogli sami sobie poradzić. Byliby zdani tylko i wyłącznie na Waszą pomoc?

Wytrzymalibyście? Tak pytam, bo tak mozna to okreslić - jako próba wytrzymałości. Tyle wyrzeczeń, problemów, zmartwień... Część od tego ucieka i odsyła schorowanego do domu opieki itp.

A jak Wy się w tym widzicie? Że Wasz plan dnia jest podporządkowany niesamodzielnej osobie?

To rzeczywiście nie tylko wyzwanie i wyrzeczenie ze strony osoby, która opiekuje się bliską osobą przykutą do łóżka, ale i również test dla siły charakteru i cierpliwości. Sama nie jestem do końca przekonana, czy zdołałabym całkowicie swoje życie podporządkować i uzależnić od innej osoby, ale z drugiej strony wątpię, czy pozwiliłabym oddać bliską mojemu sercu osobę pod opiekę kogoś nieznajomego, raczej nie.

Takie przebywanie z kimś 24/h to spory wysiłek stres, odpowiedzialnośc i nie każdego jest stać by wywiązać się z takiego obowiązku, dlatego też wysyła się chorych podopiecznych do schronisk, szpitali czy też hospicjów. Smutne to jest, że mało którą osobę stać jest na rezygnację z dotychczasowego życia na rzecz opiekowania się chorym. W części sytuacji to dobrze, bo wiadomo, że nie kazdy jest w stanie poradzić sobie w tego typu sytuacji życiowej, ale z drugiej i ci silni psychicznie i zdolni do porzucenia swych planów w imię dobra drugiej osoby z czystego lenistwa i po pójściu na łatwiznę oddają chorych do publicznych domów opieki...

napewno bym postarał się zaopiekować jeżeli bym nie dawał rady samemu to zatrudniłbym kogoś ale NAPEWNO NIE dałbym sobie nawet takiej możliwości jak jakiś dom opieki dopuścić do głowy.

Wiem że moi rodzice byli by w stanie się opiekować którymkolwiek z rodzeństwa (z doświadczenia jako.ś się tak złożyło że tak było) i zato ja też bym się nimi opiekował chociażbym musiał zawiesić kariere i przyjaciuł.

Miałem także w rodzinie taki przypadek że dalszego wujka (z racji że był ojcem zakonnym i rodzina nie mogła decydować) wysłano do profesjonalnego ośrodka po wylewie ale pomimo wspaniałej opiewki siustr zakonnych cały czas tęsknił co na dłuższą metę przeszkadzało czuł się osamotniony i nie chciał walczyć

Człowiek na starośc dziecinnieje. Człowiek schorowany - również. My, jako małe szkraby - jesteśmy zdani na 'łaskę' rodziców - tylko że NAM jako takim małym oseskom to nie za bardzo wadzi, że ktoś nam zmienia pieluche, nosi, przenosi, pielegnuje - bo nie mamy odniesienia. Ludzie starsi... mają, pamiętają, jest im przykro. Najsilniej odczuwają brak samodzielności - co odbija się albo w zniechęceniu i gaśnięciu życia, albo w narastającej wrednowatości, złośliwości...

Życie z takim człowiekiem to trudna próba... :/ zmienia życie, całe i to w sumie na zawsze :/

Ostatnio byłem u penwnej pani, która zajmuje się ciężko chorym synem... mówię Wam - ja nie mam pojęcia, czy znalazłbym w sobie tyle siły. To jest wielka praca, wyrzeczenie i... ummmhhh...

ja raczej nie :/ nie mogę patrzeć na chorych bo chce mi się płakać a co dopiero żyć z kimś takim.... chyba nie dałabym rady

eeeh może jest trudno ale w końcu to nasi bliscy, czy rodzice którzy kiedyś opiekowali się nami! Napewno bym nie odesłała do domu opieki. W końcu może jest chory ale kochany, pozatym chorym osobom i im rodzinom pomagają też czasami pielengniarki środowiskowe. A jeżeli dalej bym nie dawała rady zatrudniłabym pielegniarke do domu. I nie zastanawiałabym się raczej tutaj nad sobą i nad tym że mi jest ciezko, tylko jak uleżć w cierpieniu tej chorej przykutej do łóżka osobie :/

Ten post był ostatnio modyfikowany: 25.04.2008 17:14:07 przez SunShine.

SunShine - Często (chyba?) jest tak, że mówi się podobne słowa, gdy nie ma tej koneiczności. Oraz rutyny. Że 5 razy w nocy wstajesz do kogoś, pomagasz mu, tulisz, znosisz humory, napady, ludzkie acz nieprzyjemne rzeczy... To potrafi łamac ludzi....... Dlatego ja szczerze mówiąc wyobrażam sobie to ale z wielkim trudem z mojej strony i wydaje mi się, że nie obyłoby się bez pomocy innej jeszcze osoby (np. takiej pielęgniarki)

Moja mama była pielengniarką i była ciężko chora, tyle ze była zdrowa na umyśle ale nie wyobrazam sobie żebym miała ją zostawić, zresztą jak Ty byś się czuł odsyłając własną np. matke do domu opieki, matke która opiekowała się Toba od dziecka i dała Ci tyle miłości? Przeciez ona jak byleś mały karmiła Cie ubierała myła tuliła kiedy miałes koszmary, gdy byłeś chory czuwała i leczyła...
I wiele bym oddała żeby móc się jeszcze nią opiekować...

Ten post był ostatnio modyfikowany: 25.04.2008 23:26:19 przez SunShine.

SunShine - Doskonale o tym wiem - że nawet mówi się tak, że człowiek na starość dziecinnieje, bo zaczyna się to samo. Tyle, że teraz człowiek niedołęznieje, słabnie, kruszeje...

no i dziecko zachowujące się jak dziecko to coś normalnego co mija. A człowiek chory? - u niego albo nie mija albo jest nienaturalne z wiekiem, wyglądem i naszymi wspomnieniami. To bholi

Wiecie co, to zależy od ludzi. Bo chory człowiek, nawet bliski, zmienia się czasem diametralnie.
Znam pewną panią, która jest pielęgniarką na paliatywnym. Jak ludzie niektórzy się zachowują, jak traktują pielęgniarki (osoby, które przecież za marne pieniądze opiekują się tymi starymi ludźmi), nawet ich rodziny... To mi się w głowie nie mieści!

To w sumie nie ten temat, ale chodzi mi o to, że dużo zależy od podejścia chorego i jego opiekuna do choroby, do życia.

Osobiście mam wątpliwości, czy dałabym radę. Na pewno nie wysłałabym chorego od razu "gdzieś" nie podjąwszy próby opieki. Ale trzeba być jednak mocnym duchem, żeby i siebie i chorego jakoś psychicznie też wzmacniać.

Niekiedy jest tak, że osoba chora ciągnie za sobą osobę zdrową. Coś trochę jak z alkoholikami - że to nie tylko ten, co pije, może być chory. A ludzie starsi - podbnie jak Siss mówi - zmieniają sie i to bardzo. Czasem są dosłownei tacy, jakby już nie mieli innego celu w życiu jak uprzykrzanie życia innym.
To bardzo trudne wyzwanie.