Jaki jest Wasz poglad na zazdrość w zwiazku? "Związek bez zazdrości wydaje się być niepełnym. Wielu psychologów twierdzi, że jest to jak najbardziej naturalne uczucie. Kiedy jest miłość, jest również zazdrość."

Mysle ze troche zazdrosci w zwiazku od czasu do czasu nie zaszkodzi, ale znowu bez przesady Jezeli jestescie o kogos zazdorosni znaczy to ze ten ktos nie jest Wam obojetny, pojawia sie tez obawa przed utraceniem tej osoby. Co myslicie na ten temat?

Cytaty z artykułu Zazdrośnice - poczytaj a dowiesz sie wiecej KLIK

Zazdrość wg mnie jest naturalnym uczuciem. Rodzi się z przywiązania i... tęsknoty I nie mówię tu o chorobliwej, niszczącej zazdrości o każdy gest i spojrzenie a nawet o to, że ktoś się przysiadł w autobusie

Zbytnie podejrzenia o zdradę świadczą o braku zaufania.

Ale totalny brak zainteresowania tym, co ktoś gdzies z kims robi - to też wyraz pewnego zobojętnienia...

A taka odrobina zazdrości... Czemu nie

Nie ma miłości bez zazdrosci Ale trzba sobie ufac i koniec heh

Falkhor - calkowicie zgadzam sie z Toba uwazam ze odrobina zazdrosci jest potrzebna, bo jezeli jej nie ma mozemy pomyslec ze jestesmy drugiej osobie calkowicie obojetni a napewno kazdy woli takiego myslenia unikac

Znam pary ktore wobec siebie sa bardzo zaborcze, ale to chyba wynika wlasnie bardziej z braku zaufania niz samej zazdorosci. Osoby takie maja wyrazni zakaz wychodzenia samemu gdziekolwiek no do sklepu po bulki chyba moga No ale wracajac do tematu troche zazdrosci nie zaszkodzi

Ja myślę że podstawą związku jest zaufanie i jak go nie ma to pojawia się zazdrość. Poza tym jak ludzie się kochaja i świata poza sobą nie widzą to po co maja być o siebie zazdrośni. Zazdrość rodzi podejrzenia.
Chociaż niektórym kobietom podoba się gdy mężczyzna jest zazdrosny, bo tym przekonuje ją że mu na niej bardzo zależy. i taka malutka zazdrość która nie wszczyna zadnych awantur jest nawet miła, szczególnie jeśli chłopak traktuje ją z uśmiechem

magdaaa,

nie, jeżeli

Ale z takim trochę szelmowskim usmiechem Bo jak wspominałem - dla mnie owa zazdrośc to raczej owoc tęsknoty i przywiązania i taka specyficzna manifestacja, że "ja chcę, abys Ty była przy mnie"

Mysle ze kazdy z nas zazdrosc taktuje zupelnie inaczej bardziej "po swojemu". Sa tacy ktorzy zazdrosci wrecz nie znosza i tacy ktorzy specjalnie wzbudzaja u partnerki czy partnera
Mysle ze zazdrosc z usmiechem jest napewno "motorkiem" w zwiazku

Zazdrość jest według mnie potrzebna w każdym związku, chociażby dlatego, że będąc zazdrosnymi mamy jasny dowód, jak bardzo zależy nam na tej drugiej połówce. Oczywiście mówię tu o zazdrości jaka się mieści w pewnych granicach, które gdy zostaja przekroczone, staje sie to już chorobliwa zazdrość ...

pzdr

Zazdrość potrafi być wszak przyczynkiem do... rozlewu krwi. Jest to okrutne uczucie, gdy wyrwie się ze swych więzów normalności i takiej hmmm... landrynkowości Nooo i trzeba pamiętać, że zazdrość jest grzechem, ale tu to pewnie chodzi o tę zawistną, złorzeczącą...

Zgadza sie Falkhor, ale zazdrość w pewnych granicach rozsądku jest dobra zeby nie powiedzieć wzmacniająca związek, a to dlatego, że wypływa z czystej obawy o te druga osobę, jest dowodem, że zależy nam na niej Z zazdrość przesadna, chorobliwa, maniakalna jest już nie uczuciem, ale chorobą, która potrafi bardzo szybko doprowadzić związek do ruiny. Bo wiemy przecież dobrze, że zbytnia zazdrość jest spowodowana tylko i wyłącznie brakiem zaufania .....

No tak, ale wciąż nurtuje mnie gdzie jest zaufanie do tej drugiej połówki. Zazdrość przypadkiem nie powoduje zmniejszenia zaufania? Bo mi się wydaje ze w związku w którym obie strony dażą się 100procentowym zaufaniem nie ma miejsca na zazdrość. Jak myślicie? Może się mylę.

A ja uważam magdaaa, ze nie ma takiego pojecia jak 100procentowe zaufanie. Zawsze nutka, odrobina niepewnosci, obawy, wahania pozostaje. Nikt nie jest absolutnie niczego pewny, tacy juz jestesmy, ze kieruja nami różne różniste uczucia i tak do końca zaufaniem nie obdarzamy nikogo, bo człowiek to słaba istota i poddaje się domysłom, spekulacjom, podejrzeniom ....

ziomalka, przykłądam się do Twojej tezy - że nie ma owego 100% zaufania. Tak samo, jak nie ma człowieka 100% obiektywnego. To po prostu nie jest nasza natura. Zdarza się, ze ktoś fanatycznie uznaje, wyznaje, odrzuca coś - ale to raczej brak rozumu. Człowiek skłąda się z serca i rozumu Dlatego też ja powiedziałbym raczej, że... mamy takie 99% zaufania 1% to granica błędu statystycznego A inaczej mówiąc - samo życie.

Chociaż... zaprzeczę teraz temu, co wyżej powiedziałem, i na własnym przykłądzie powiem, że zdarzyło mi się komuś zaufać w 100%. Dosłownie. Ale było tez miejsce na zazdrość Ciekawe, prawda? I na prawdę, to się ze sobą nie kłóciło.

musi byc zazdrosc, zeby walczyc i sie o ta osobe starac ) bez zazdrosci wydaje sie, ze to co ta druga osoba robi jest nam obojetne, i ona tez czuje ze mu nie zalezy. Chyba wtedy nie czuja ze ta druga osoba ich potrzebuje i chce, jesli nie czuja ze jest chodz troszke zazdrosna

moje zdanie.

ja musze raz do czasu dostrzec ze moj mezczyzna jest o mnie zazdrosny.

ja tam nie wymagam zazdrości Zamiast tego wolę po prostu wiedzieć, że moja kochana osoba myśli o mnie, zabeiga o moje względy i wcale nie musi odcinać mnie od reszty świata, bo dobrze wie, że nie ma sie co martwić o to, że pewne zarezerwowane dla niej sprawy zostaną uzdielone także komus innemu

Chyba, ze mówimy o pewnego rodzaju kokeiterii Tooo już inna sprawa