Nie uznaję przeznaczenia jako jednej jedynej ścieżki przypisanej nam odgórnie. Jest to raczej zwykła mapa, po której się poruszamy. Bóg dał nam wolną wolę, co nie znaczy, że darował nam konsekwencję swoich czynów, to na pewno nie. Mamy wolnośc wyboru - Bóg wie, co wybierzemy, ale z drugiej strony - gdy założyc ową wolną wolę - daje nam szanse 50/50 Że możemy wybrac to, lub to i byc może w swej mądrości - po prostu nie przegląda naszego życia od urodzenia do samego końca. Nie jest nam przeznaczone ani Piekło, ani Niebo na początku. To nasz własny wybór. Jeżeli nawet jest jakiś Boski Plan - to my go nie ogarniemy i nie pojmiemy. Dlatego dla nas, ludzi - Przeznaczenia nie ma.

No i w tym momencie sie z Tobą Falkhor nie zgadzam, jeśli pozwolisz
Racją jest, że róznie TO nazywamy - przeznaczenie, los, czasem pech, wola Boża, ale ja sadze, że jest jednak Ktoś, kto mimo wszystko kieruje naszym zyciem. Bóg wie, że człowiek to niezwykle słaba i krucha istota i sama nie byłaby w stanie poradzić sobie z własnym życiem, dlatego też zsyła nam kazdego dnia znaki, nie zawsze jesteśmy w stanie albo nie zawsze chcemy je odczytywać w taki sposób, w jaki powiniśmy, ale fakt jest faktem - jak dla mnie przeznaczenie istnieje i codziennie odczuwam jego działanie.... Moze po częsci jest i tak, że za przykrywką przeznaczenia usiłuje zakryć swoje złe decyzje, błędy, mówiąc , że może tak właśnie miało być, a być może jest i tak, że we wszystkim dookoła dopartuje się znaków Boskich, może powinnam zacząć myśleć bardziej racjonalnie, że to jest moje i tylko moje zycie i ode mnie samej zależy jego dalszy bieg .... Może najwyzsza pora zmienić tok myslenia, zdać sie na siebie a wtedy pomoc Boża i owszem, jak zawsze się przyda, ale będzie się miało świadomośc, że dzięki własnemu uporowi i działaniu się coś w życiu osiągnęło ....

Uffff ale się rozpisałam

ziomalka, Oczywiście, że pozwolę Ci się ze mną nie zgodzić /bezpodstawnie szczodry akt wspaniałomyslności /

Hmmmm... Boski plan z pewnością określił dla mnie jakieś miejsce, jakiś koniec mojego żywota, różne przypadki, które mnie w zyciu spotkają. Ale to jest Boska Sprawa

Mnie najogólniej chodzi o to, że z naszego ludzkiego punktu widzenia, Przeznaczenie jest ograniczone, subiektywne i względne. To tak, jak Szczęście - zawsze odczuwane subiektywnie.

Zatem... chyba oboje mamy rację /a niech mnie.../

chyba oboje mamy rację

Masz szczęście, że nie stwierdziłeś, że tylko Ty masz racje, bo ja, nie wiem czy Ci to już mówiłam, zawsze mam racje (nie chwalac sie oczywiscie)

ziomalka, Już chyba LucasComPL pisał tutaj, ze ma zawsze rację Ty mówisz podobnie. I obowie macie prawie rację, bo macie SWOJĄ rację, a nie ogólnoistniejącą, jedyną i prawdziwą

macie SWOJĄ rację, a nie ogólnoistniejącą, jedyną i prawdziwą

ok, ok kłoćić się nie bede, bo znów wyjdzie na to, że robie OffTopic

ja za każdym zem gdy spotykam pewną dziewczyne to mam wrażenie że przeznaczenie istnieje, dodam że zazwyczaj widze ją dwa dni pod rząd, a potem jest pół roku przerwy kiedy nie widze jej wogule.
Dorzuce do tego że horoskopowo do siebie pasujemy idealnie

Ale tak ogólnie to moim zdaniem przeznaczenie nieistnieje

Jaruszczow, Przeznaczenie to jest to, co wie pan Bóg Człowiek swego przeznaczenia odkryc nie może. Bo co by to było za życie? I mówię nie tylko indywidualnie, ale w skali wszystkich ludzi? Niektórzy idą za swym przeznaczeniem, inni szukają...

Hmmm... z kart też pewnie by wyszło, że jest na świecie wspaniałą Peruwianka, która ma włosy bląd i biegle mówi po japońsku i świetnie do mnie pasuje Ale nie zameirzam jej szukać, bo jeśli byłaby dla mnie, to i tak byśmy się mieli jakoś spotkać Dlatego wszystkei próby wskazania mojego przeznaczenia traktuję... na luzie.

A jeszcze inni - tak jak ja - uparcie wierza w to, że jednak przeznaczenie kiedyś skieruje mnie na tą łaściwą drogę, gdzie spotkam zioma mi przeznaczonego .... jakam naiwna

"Przeznaczenie" to chyba słwoo , którego ostatnio nadużywam, przeceniam jego wartość no i przez to zatracam zdrowy rozsądek. Ale romantycy tak mają

Tzn. trochę nieprecyzyjnie się wyraziłem - jedni już uważają, że znaleźli swoje przeznaczenie, inni go szukają - tego swojego przeznaczenia. Nie tylko miło jest złapać króliczka, ale równie miło jest go gonić Fallow the white rabbit itd. Nooo ale - o to w tym chodzi. Sami pomyślcie - jak głupio byłoby wiedziec, co człowiek ma w swym życiu robić... to by była kiszka dopiero... A tak... jednak szukamy alternatywy, próbujemy, odnosimy sukces lub odnosimy klęskę... dlatego jedynym przeznaczeniem człowieka jest żyć /tak bardzo w sumie uogólniając /

jednak szukamy alternatywy, próbujemy, odnosimy sukces lub odnosimy klęskę... dlatego jedynym przeznaczeniem człowieka jest żyć /tak bardzo w sumie uogólniając /

I przeznaczeniem człowieka jest też wykorzystać w życiu każdą chwilę w jak najlepszy sposób,jak najlepiej. Musimy wiedziec i pamietać, że przeznaczeniem wszystkiego wytłumaczyć sie nie da, czasem trzeba po prostu podjąć decyzję, ryzyko i zrobić jeden wieeelki krok wprzód zamiast rozmyślać co by było gdyby....

ziomalka,

jak dla mnie - myśląc o sobie ale także i o innych.

..i stanąć wobec konsekwencji. Otrzymać nagrode albo naganę. Ale jednak próbowac coś ze swoim życiem zrobić.

Przeznaczenie... samo nigdy się nic nie zrobi jak i z pustego się nie naleje

a pomysleliscie kiedys tak; ze kazda decyzje ktora podejmujemy to wlasnie przeznaczenie? ono gdzies tam ustalilo ze taka decyzje podejmiemy... aby tak sie wszystko potoczylo?

Musze powiedziec ze mam pewne zyciowe doswiadczenia ktore wierze, ze istnieja lub maja miejsce bo tak wlasnie ktos przeznaczyl...

oczywiscie nie uwazam ze to co myslimy sobie w glowie i przemyslamy to odrazu przeznaczenie. ale pomyslcie, nieraz wydaje sie nam ze zla decyzje podjelismy - a po czasie okazuje sie ze lepiej sie nie moglo stac? dlaczegotak jest?

mysle, ze moja mama to czysty przyklad opieki z gory... i mysle ze przeznaczenie gra w jej zyciu wielka role )

... mimo wszystko, czy jest przeznaczenie czy nie, zycie ma gory i doliny wiec ciezko nieraz wszystko zrozumiec i cenic...

promyczek, Poznanie przeznaczenia leży poza ludzkimi możliościami nawet gdy człowiek wypełni godziwie swoje życie, uzna, że wiele zrobił, może się okazać, że gdyby coś inengo zrobił, byłoby jeszcze lepiej... Dlatego podzielam pogląd, że wierząc w Boga - jest jakieś przeznaczenie, które On zna i o nim wie.

A nam ludziom wiedza o nim nie jest potrzebna. Gdyby tak było - każdy powinien by był znać swoje przeznaczenie. Ale wtedy... zycie nie byłoby zyciem.

Moim zdaniem istnieje tylk jedno pewne i nieuniknione przeznaczenie

(A.Sapkowski "Miecz przeznaczenia")

O przeznaczeniu czyta się wszędze, a tak naprawde nic nie jest nam na pewno przeznaczone oprócz śmierci. To jedyne przeznaczenie, którego możemy być pewni.

A wiara w Boga? Jak ktoś wierzy w Boga nie powinien sie zastanawiać nad przeznaczeniem tylko nad powołaniem.
Niby podobne a jednak całkiem inne sprawy.