Źródło - Kiosk.Onet.pl - Steve Connor, The Independent (CAŁY art)

Wiedza starych naukowców contra wiedza młodych albo raczej nowatorskich. 800 lat? Albo 1.000? Wydaje się przyciężkim żartem. Jednak inspirowani tolkienowskimi Elfami, cieszącymi się ze swojej niesmiertelności - naukowcy nie odpuszczają...
Jak zauważono - drożdże to nei człowiek. Ale co tak na prawdę decyduje o tym, ze musimy umrzeć? Zmęczenie organizmu? MOnotonia pracy wszystkich jego komórek? Przeciążenie mózgu? Nietrwałośc biomasy? Choroby? Za dużo kalorii?

A moze po prostu jakiś limit, żebyśmy totalnei tej naszej bardzo małej Ziemi nie przepełnili??

To ze umieramy (śmiercia narturalną) o ile mi wiadomo jest z tego ze nasz organizm sie "kopiuje". Około 98% narządów u człowieka robi swoje kopie czyli wymienia sie na nowy, np skóra. Wiadomo takze ze kazda kolejna kopia jest gorsza czyli dlatego sie starzejemy az wkoncu ktorys z narządów odmawia posluszenstwa.
Ciekawy artykuł fajnie by było zyc długo ale po jakims czasie mialo bys sie dosc chyba (chociaz bylo by to chwilowe ). Wydaje mi sie ze 800 lat to za duzo w dodatku trzeba pomyslec o przeludnieniu w takiej sytuacji. Mi osobiscie 120 a nawet 100 by wystarczyło (z doskonałym zdrowiem ).

żyć 800 lat... omg ^^ nigdy bym chyba tyle nie wytrzymała psychika by mi napewno siadła

okimaxim zawsze mozesz zakonczyc wczesniej zycie np po 400 ^^
tylko co sie bedzie spiewac na 400setne urodziny ? 100lat? 500 lat? ^^

Ten post był ostatnio modyfikowany: 11.02.2008 16:01:24 przez schmicer.

e tam mi "setka" wystarczy kto by się męczył tyle lat (chyba że zarobki też będą rozmnażać i modyfikowac jak drożdże ).
Nie chce żeby mnie nazywali starym grzybem itd

darekielb - Zastrzeżeniem chęci do długowieczności jest chęć posiadania dobrego zdrowia, mobilności, hymmm... no i jednak jako tako klarownego umysłu Być dla rodziny starym grzybopiernikiem przez 800 lat... to by się dopiero nazywało piekło na ziemi

Szczerze - to sądzę, że w każdym człowieku tkwi się coś takiego, jak sen o niesmiertelności

sen o niesmiertelnosci?
Ja bym ujął to porpostu tak: kazdy człowiek ma chwile w zyciu ktora mogla by trwac wiecznie tzn. że dany człowiek moglby zyc ciągle zatrzymany na jakims etapie swojego zycia np majac 25 lat i nie ucz uplywu czasu tylko porostu zyc ale to jest niemozliwe bo nasze ciało czuje upływ czasu

Ciało by chciało ciągle życ, bawić i pić
Sądzę, że można sobei samemu zrobić takie dwie proste symulacje - załóżmy, że pożyjemy 200 lat oraz że pożyjemy... wiecznie.
Rezultat?
Mając świadomośc ograniczenia czasu anszego życia widzimy wszystko wkoło inaczej. Wiemy, że przeminiemy.
Gdy będizemy nieśmiertelni - zbyt wiele rzeczy straci na znaczeniu. Człowiek nie jest i nie będzie najprawdopobniej stworzony po to, by żyć wiecznie.