strasznie sie boję ciemności. jak spie to o tym nie myślę, ale jak wracam do domu i jest ciemno to jest tyle. Robie wszytsko żebym jakoś nie umarła ze strachu, ale to juz jest wynikiem wcześniejszych przeżyc :/

Ja na szczęście strach przed ciemnością mam już za sobą, owadów też się nie boję, ale w ostatnim czasie boję się czegoś, o czym kiedyś nawet nie myślałam - obawiam się ... samotności, ale nie tej wynikającej z braku towarzystwa, takiej 'innej'...

:/

Tez to czasem mam. Lęk przed tym żeby nie zostać saemu jest czasem za duży. Boję się czasem pomyslec o tym co bedzie jak przyjadę do domu i będą na mnie czekać tylko rodzice Ta myśl mnie przeraża...A taka samotność życiowa bez nikogo, jak to się mówi stara panna...straszne

rudzia,

Czizas, ale narzekasz.... Staropanieństwo aż tak złe nie jest. Chyba, ze stara panna WOGÓLE, nawet bez psa w domu, to już tragedia. Ale na kochających rodziców narzekać nigdy nie wolno...

Gdybym już zaczął hmmm... włąsny dom, pracę i karierę... to na pewno smutno by mi było, jakby nikt na mnie w domu nei czekał. Nie od razu mówie o żonie z ciepłym obiadem Tylko puste cztery ściany, nawet najdroższe mieszkanie, najszybszy net i położenie lokalu na Wawelu /nie mówię o krypcie/ nie zastąpi obecności drugiego człowieka.

Ale samotnośc jest czasem potrzebna.

Do lęków dodałbym lęk przed schorowaną starością, neisamodzielnością i samotnością. O, taki zestaw. Brrrrr...

Zgadza się, ale nie na połowe naszego życia. Samym byc można przez chwilę, przez jakiś czas, później to już zaczyna dokuczać...

Falkhor wcale nie narzekam :hihi:

Ja boję się szpitali, choroby, cierpienia ( *nie tyle swojego, ale kogoś mi bliskiego ) i śmierci *.

magdaaa, Lęk przed smiercią? Tzn. przed jakąś straszną męczarnią czy ogólnie, zaprzestaniem dotychczasowego życia i czymś, o czym nic nie wiesz - czyli świecie 'po śmierci'? Taki lęk?

Falkhor, ktoś kto wierzy w absolut napewno nie boi się tak bardzo samej śmierci, chyba, że ma nieczyste sumienie i ten strach jest strachem przed miejscem potępienia.
Nie boję się, że umrę, ale JAK umrę. Czy będę umierać powoli i w cierpieniu, zapomniana przez cały świat? A może stanę się ofiarą eutanazji? Kto to wie...

Gothka =),

Ja też się boję śmierci i to wcale nie oznacza, że mam nieczyste sumienie Poprostu boję się, że np. zdarzy się wypadek i umrę, a przecież młoda jestem jeszcze i przede mną jeszcze wiele pięknych chwil. Szczególnie myśli sie o śmierci wtedy gdy ktoś umiera, gdy właśnie zdarzy się wypadek, w którym ginie np. 15-letni chłopiec Wtedy zdajemy sobie sprawę, że wcale nie jesteśmy nieśmiertelni a co gorsze nie znamy dnia ani godziny...

Boję się śmierci kogoś mi bliskiego, tak samo jak cierpienia nie swojego, ale kogoś mi bliskiego. Bo patrzenie jak ktoś kogo się kocha cierpi jest gorsze od własnego cierpienia.

Zgadzam się :| przezyłam coś takiego i to jest naprawde koszmarne przezycie... Czasami jest się bezsilnym, patrzac jak życie kochającej przez nas osoby wygasa. Ból nie do opisania. Tak bardzo chciałabym już do tego nie wracac a mnie to chyba jeszcze spotka... Bardzo się tego boje :/

a ja sie boje końca świata i boję się, że moge tego dożyć :/

SunShine, Ludzie umierają. Taka jest prawda - bez względu na to, co sobie o tym myślimy. Dlatego możliwie wczesnie w życiu trzeba sobie wpoic jakaś taką maksymę, wykrzyknik, nie wiem, żółtę karteczkę (jak na lodówce) - że kiedyś umrę i moi znajomi będą umierać. Cokolwiek będe robił w życiu - staraj się to robić tak, jakby każdy dzień miał być ostatnim. Lęk przed śmiercią to lęk przed nieznanym.

rudzia, Hmmm... Ziemia jakimś cudem już tyle tysięcy... dziesiątek tysięcy lat unika katastrof, że wg mnie to my sobie sami zgotujemy ten los.

Jedyne co można zrobić to pogodzić się z tym, że jesteśmy śmiertelni. Mamy na to całe życie...
Czasem śmierć zaskakuje. Nagle ktoś ginie. To jest cios dla bliskich. I po to wymyślono żałobę żeby z czasem pogodzić się z odejściem kogoś bliskiego.

Nie wiem czy się da pogodzić z tą myślą, ale napewno da się z nią oswoić Zawsze to jest jakieś przyzwyczajenie się do niezmienionego faktu, że kiedys odejdziem, ale smierać sama w sobie jest przerażająca, zwłaszcza gdy traci się kogoś bliskiego

Tak z tym że żałobę można nosic na wiele spobów. To, że ktoś nie ubiera się na czarno nie zonacza, że nie odczuwa żali u zmutki z powodu odejścia bliskiej osoby. Zasłobę snoi sie w seru a nie na ubraniu, a niestety niektórzy ludzie czasem o tym zapominają :/