nie podobają mi się limity żałoby - ze mówi się, ze ma trwać pół roku albo rok... dlaczeg? Niektórzy czują smutek całe życie, wręcz niszczący ich własne życie, a inni - krótko się użalają i znowu wracają do życia wiedząc, że ich czas tez nadejdzie...

Lęk przed odtrąceniem i lęk przed ubezwłąsnowolnieniem. W drugim przypadku chodzi mi o cos takiego, że np. spotykacie się z kimś i jego persona tak na Was wpływa, że chętnie byście ją udusili, ale nie możecie. A z czasem jesteście zmuszeni robić to, co Wam powie - np. popadacie w kontakt z mafią