W małym, jednoizbowym domu na granicy indyjskiego regionu uprawy ryżu Narasimha Cherlaguda tłumaczy, dlaczego chce się odrodzić jako buddysta.

Jako niedotykalny ten 25-latek znajduje się na samym dole hinduistycznej hierarchii. "(Miejscowy) duchowny mówił mi, że jeśli będę w tym życiu dobrym dalitem, w następnym mogę urodzić się w lepszej warstwie społecznej. (A ja pytałem) dlaczego mam czekać?" – opowiada.

Podobnie jak dziesiątki tysięcy innych niedotykalnych – dalitów – żyjących we współczesnych Indiach ów bezrolny pracownik fizyczny przeszedł w połowie października rytuał zmiany wyznania na buddyzm, aby pozbyć się najniższego statusu.

Nie jest w tym odosobniony. Ponad 70 mieszkańców wioski Kumarriguda, leżącej około 65 km od Hajdarabadu, stolicy południowego indyjskiego stanu Andhra Pradeś, porzuciło hinduizm. Są plany zbudowania buddyjskiej świątyni, a nawet odłożono pieniądze na zatrudnienie buddyjskiego mnicha – prawdopodobnie pierwszego w tej okolicy od 1500 lat – który udzielałby małżeństw i odprawiał modły oraz ceremonie pogrzebowe.

'Niedotykalność' zniosła indyjska konstytucja w 1950 r., ale w praktyce pozostała ona poniżającą codziennością w hinduskich wsiach. Dalici są tam często nękani, przydzielani do prac służebnych, takich jak ręczne usuwanie śmieci, ludzkich odchodów i ścierwa, wykonywanie wyrobów ze skóry, zamiatanie ulic czy szycie butów. W gazetach zdarzają się doniesienia o zakazywaniu niedotykalnym wstępu do świątyni.

Ta niekiedy brutalna przemoc spowodowała migrację do miast, gdzie łatwiej ukryć kastę. 42-letni B. Veeraiah, który rok temu uciekł ze swojej wioski leżącej 250 km na północ od Hajdarabadu, mył naczynia na ulicy. Uciekł, kiedy sąsiad z wyższej kasty związał go oraz jego matkę i bił całą noc za to, że nie dopilnował kozy i pozwolił, by się wałęsała. "Moja matka umarła z powodu obrażeń. Ja uciekłem do miasta. Tu jestem bezpieczny" – mówi.