Od piątku w kinach "Pachnidło" Toma Tykwera. Ta fascynująca baśń o zbrodni uzmysławia, jak łatwo ulec iluzji. Poszukując szczęścia, ochoczo podążamy za utopijnymi ideami.

Powiastka filozoficzna Patricka Süskinda zamieniła się na dużym ekranie w imponujące filmowe widowisko. Tykwer zrobił wszystko, żeby dokonać niemożliwego, czyli wywołać u widzów złudzenie zapachu. Kamera niemal zamienia się w nos XVIII-wiecznego perfumiarza mordercy. Tropi ludzi, owoce, przedmioty. Okrąża je, wdziera się do środka, wizualizując aromaty. Za to należą się Tykwerowi gromkie brawa, jednak ważniejsze jest, że udało mu się opowiedzieć historię Jean-Baptiste'a Grenouille'a jako pełną grozy baśniową opowieść, która otwiera się na różne interpretacje.

Powieść wyszła w Niemczech w 1985 roku. Przetłumaczono ją od tego czasu na 46 języków i sprzedano w ponad 16 milionach egzemplarzy. Po polsku wydał ją pierwszy raz Czytelnik w roku 1990 w świetnym przekładzie Małgorzaty Łukasiewicz.

Z pierwszej lektury sprzed 17 lat zapamiętałam właściwie tylko sensacyjną fabułę. Opowieść o genialnym perfumiarzu - podtytuł książki brzmi "Historia pewnego mordercy" - jeżyła włosy na głowie. Była makabryczna. Wstrętna. Ale też fascynująca. Połknęłam ją w dwie godziny jak zwykły kryminał. Teraz sięgnęłam po nią ponownie i widzę, jak wiele w czasie tamtej pośpiesznej lektury przegapiłam.

Przede wszystkim fakt zasadniczy: to znakomita, wyrafinowana proza. Przewrotna, ironiczna, zaprawiona gorzkim sceptycyzmem wobec całego rodzaju ludzkiego.

Tykwer zrobił wszystko, żeby dokonać niemożliwego, czyli wywołać u widzów złudzenie zapachu. Kamera niemal zamienia się w nos XVIII-wiecznego perfumiarza mordercy. Tropi ludzi, owoce, przedmioty. Okrąża je, wdziera się do środka, wizualizując aromaty.

Przewrotna, ironiczna, zaprawiona gorzkim sceptycyzmem wobec całego rodzaju ludzkiego.