Jak mówi powiedzenie " w życiu szczęśliwe są tylko chwile " i ja czasami jak jestem w jakimś pięknym miejscu ( najczęściej w lesie ) i tak przystanę sobie na chwilę i rozejrzę się wokół i wtedy sobie myślę " Boże jaka ja jestem szczęśliwa ". I wtedy nic więcej mi nie trzeba do szczęścia. Jakoś tak to piękno otaczające mnie tak na mnie wpływa, że w tym momencie czuję się szczęśliwa

Ostanio coraz mniej momentow szczescia u mnie... dobrze wplywa na mnie spiewanie w samotnosci jak i w miejscu publicznym, jakis koncert, wtedy czuje sie szczesliwa i realizuje sie. Zgadzam sie ze w zyciu "piekne sa tylko chwile" mysle ze wiecej jest tych chwil szczesliwych niz zlych, oby te piekne bywaly jak naczesciej i nie pekaly tak szybko jak banka mydlana... znalezienie oparcia i milosci w czyichs ramionach tez jest taka chwila.

magdaaa,

Tylko sporo zależy od tego, jak te chwile na nas oddziałują. Owszem, chwile są piękne, niektóre pamięta się całe życie... a nawet CHCE się je pamiętać... I mimo, ze to tylko chwile, to potrafią czynić nasze dni szczęśliwymi przez same wspomnienia. Smutne to, ale czasem zostaje tylko taka ewentualność. W którymś momencie może zdradzić Cię świat i nawet Twoi bliscy, przyjaciele... Wtedy trzeba ratować się niemal dosłownie tymi wspomnieniami. I być może, dzięki nim, znaleźć siłę na to... aby szukać czegoś nowego i mimo wszystko, starać się być szczęśliwym człowiekiem bo życie jako takie to piękna rzecz.

Tylko, że wtedy gdy zdradzi mnie najbliższa osoba, to okazuje się że te wspomnienia już nic nie znaczą, że być może osoba którą kochałam była kimś innym niz sądziłam skoro mnie zraniła. Poza tym myśle, ze takie wspomnienia nie czynią nas szczęśliwymi, gdyż to tylko wspomnienia i pozostaje świadomość, że to co kiedyś przeżyliśmy z daną osobą nigdy nie powróci, czasu nie da się cofnąć. A na codzień nie mamy czasu żeby myśleć o tym czy jesteśmy szczęśliwi. Dopiero przychodzi jakiś szczególny moment, jakaś chwila kiedy sobie to uświadamiamy i może stąd powiedzenie, ze szczęśliwe są tylko chwile, a każdy w innych okolicznościach uświadamia sobie że jest szczęśliwy.

magdaaa, No tak. Z pewnością zależy to od sytuacji i od tego, kto jak czuje sie szczęśliwy. Nie ma jednej miary na szczęście dla wszystkich. Byc może to, co ja opisałem, dzieje się raczej w akcie desperacji.

Owszem... ale wg mnie warto starać się, aby każdego dnia tych chwil było więcej, niż chwil zwykłych. Życie jest za krótkie, a świat taki piękny...

Zgadzam się, ale wydaje mi się, że to szczęście nie tylko od nas zależy. To zależy też od innych osób, może od tej osoby najbliższej której nie mamy a bardzo pragniemy ją mieć?
Bo po przemyśleniu naszego zycia, po stwierdzeniu tego że jesteśmy zdrowi, mamy wspaniałych rodziców- ludzi którzy nas kochają, uświadamiamy sobie że jednak czegoś nam brakuje.
Ale to nadaje się do topicu o szczęściu, a nie o romantyzmie. Jednak myślę ze romantyzm wiąże się ze szczęściem, gdyz taki nawet malutki akt romantyzmu ze strony ukochanej osoby sprawia, że wtedy to dopiero czujemy się szczęśliwi. I chłopaki romantyzm to naprawdę fajna rzecz i może sprawić kobiecie dużo radości, a kosztuje tak niewiele, bo dzięki takim geścikom kobieta przekonuje się jak bardzo jest kochana.A uczucie, że jest się kochanym jest niezastąpione ( brak mi słów ) Wystarczy jeden polny kwiatek zerwany dla ukochanej. Uhhhhh ale się rozmarzyłam

Mimo, iż wg mnie - dziś romantyzm nie jest w cenie i zastąpiło go wiele plastikowo-masowych "używek" - to owe małe romantyczności cieszą najbardziej. A dokładniej - że mało jest ludzi, którzy cenią romantyczność, skłonność do takiej kochliwej serdeczności uważam też, że... nie ma się co wstydzić aktów romantyzmu. Póki nie dewastują otoczenia - są po prostu miłe

Falkhor dlaczego twierdzisz, że romantyzm dzisiaj nie jest w cenie? I jakie plastikowe używki masz na myśli? Mi się wydaje, że z romantycznością też nie wolno przesadzić, bo jeśli chłopak będzie dawał swojej ukochanej codziennie polny kwiatek to przestanie być to takie magiczne, stanie sie pospolitą codziennościa i nie będzie zaskoczeniem. A właśnie w romantyżmie ważny jest element zaskoczenia

magdaaa, Z obserwacji. Że na prawdę co raz mniej osób stosuje ów romantyzm, o którym tu rozmawiamy. Po prostu - częściej liczy się co masz, gdzie mieszkasz i pracujesz, jak się ubierasz, czym jeździsz... Oczywiście nie uważam, że jeśli mamy takiego romantyka, to może on śpiewać piękne piosenki o miłości, nie myć zębów, 10 lat chodzić w jednych tenisówkach, kląć w międzyczasie, okradać dzieci z lizaków, używać mydła tylko jako perfumy noszonej w kieszeni Oczywiście żartuję, taka sfora też by pewnie miała swego amatora...

... ale żeby nei robić off-topa - Romantyzm przydaje się w życiu codziennym neimal cały czas, jako pewien punkt odniesienia. Zaś w działaniu - powinien być częstym, ale niejedynym środkiem. Dlaczego nie jedynym?

Dzięki ciszy doceniasz piękno dźwięku

Wiesz Falkhor chyba się znie zgodzę z Tobą. Ja widzę, że romantyzm jest w cenie i wielu moich znajomych ma przebłyski romantyzmu. I ludzie ( kobiety ) bardzo sobie cenią romantyzm u swych partnerów. Bo romantyzm to nie sposób na zycie, czy na związek. To pewna forma wyrażania uczuć. Za pomocą gestów, nawet tych najdrobniejszych chłopak mówi "Bardzo Cię kocham ". I to daje dużo radości, takie wyznanie bez słów za pomocą gestu.

magdaaa, Wg mnei nasze punkty widzenia nie tyle co się wykluczają, co uzupełniają Po prostu mamy inny punkt widzenia i inne środowisko, zapewne.

Przykro mi. Jako zdeklarowany romantyk-idealista nie mogę się z tym zgodzić A to tylko dlatego, że posiadamy inne troszeczkę wyobrażenie romantyzmu Chociaż nie brakuje też cech wspólnych w naszych stanowiskach

A i owszem

Falkhor więc ja już nie wiem czym dla Ciebie jest romantyzm. Może my inaczej rozumiemy to słowo. Mógłbyś podać jakieś przykłady zachowania romantycznego? I jak ty starasz się propagować ów romantyzm?

Ale dysputa....aj to ja moze coś napisze heh Jesli łaska

Dla mnie romantyzm objawia sie takimi zachowanaimi jak: m.in szarmancja tzn przepuszczanie kobiet przodem, podsuwanie im krzeseł pod pupaczka, pomaganie im przy ubieraniu i rozbieraniu hihih Wieczorne spacery przy świetle księzyca, jak i przy ładnym słoneczku w parku za łapki trzymając sie Podczas rozmowy trzeba umiec słuchac druga osobe. Być kultulalnym grzecznym jednak znac swoja wartość. I umieć kochac całym sercem byc dla dziewczyny przyjacielem ale i chłopakiem osobą do ktorej zawsze moze sie zwrocic i ona wie ze w nas ma oparcie /tzn chlopach/ Przytulać dziewczynki trzeba. dawac buziaki i wogóle... heh Takie rzeczy m.in są dla mnie rozmantyczne i staram sie tego trzymac

Falkhor, teraz stwierdziłam, ze ja podeszłam do romantyzmu od innej strony, tzn. chodziło mi o romantyzm w związku i w stosunku do drugiej osoby płci odmiennej. A przecież można być romantykiem nie będąc w związku i tu kojarzy mi się pojęcie wrażliwość ( np. na piękno itd). I myślę, ze Ty jesteś doskonaym przykładem romantyka, świadczy o tym choćby nawet zdjęcie Twojego biurka, na którym stały o ile dobrze pamiętam świeczki. Poza tym pisałes o kadzidełkach itd. Już Cię zrozumiałam I masz rację, nasze poprzednie wypowiedzi się uzupełniały

magdaaa, Ciesze się bardzo, że tak a nie inaczej pojęłaś moje wypowiedzi... a także moje fotki

Romantyzm to także podejście do całego życia, który nie tylko przejawia się w chwilach uwielbienia innej osoby, ale także w podejściu do świata jako takiego. To niekiedy usilna próba dostrzegania cudu tam, gdzie go na pierwszy rzut oka... nie ma. To, taki żart był, poniekąd szukanie czarnego kota w zupełnie ciemnym pokoju, którego to kota i tak tam nie ma... To po prostu posatwa wobec świata, sposób myślenia, czucia, mówienia, wyrażania siebie...

I fakt, świeczki, kadzidełka i półmrok mogą spowodować bardzo ciekawy mini-świat, sprzyjający różnym, czasem budującym, czasem niszczącym przemyśleniom. Taki wg mnie bywa romantyzm