Uważamy, że położna i grabarz spinają swoją posługą, niczym klamrą, ziemskie życie człowieka. Zabrzmi to banalnie, ale mimo ich trwałej obecności wśród nas, nie wiemy ani tego, co było, zanim tu przyszliśmy, ani tego, co staje się wraz z naszym odejściem. Owszem: w poznaniu tego, co było przed naszym urodzeniem, pomocą może stać się opowiadanie innych, wspominających lata i czasy minione. Nigdy nie jest to doświadczenie z pierwszej ręki, a wiedza historyczna, nawet poparta faktami, jest często kwestią wiary. W poznaniu rzeczywistości pożyciu sytuacja zdaje się być jeszcze dramatyczniejsza. Nikt nam nie opowie, jak tam jest. Łazarz wrócił między żywych, ale nie zostawił relacji o tym, czego doświadczył po tamtej stronie. To samo dotyczy młodzieńca z Nain i córki Jaira. Nawet Mistrz z Nazaretu, sprawca wskrzeszeń, nie opowiedział Apostołom po swoim zmartwychwstaniu, jak wygląda życie po tamtej stronie. Jedynie swoją fizyczną obecnością – słowami i gestami – pobudzał ich wiarę w to, że ludzie, chociaż naprawdę umierają, to też prawdziwie zmartwychwstają.

Istnieje bowiem śmierć pierwsza. Jest to nic innego jak oddzielenie duszy od ciała, przy czym zachowana jest integralność człowieka jako osoby. Osoba nie podlega unicestwieniu, jak mówią dogmatycy, ale trwa, gdyż dusza to nie jakaś część mojego ja, istniejące obok ciała, ale moje właściwe ja, zasada człowieczeństwa posiadającego swój własny wypracowany kształt, charakter, dorobek, bilans życiowych zysków i strat, wyborów i dyskwalifikacji. Gdy człowiek umiera, akceptując życie wieczne ofiarowane mu przez Boga, nie umiera wcale. Mówienie o „umieraniu” w takim kontekście nie jest wyrażeniem trafnym, bo śmierć oznacza koniec definitywny, a tu o czymś takim trudno mówić.