Coraz więcej młodych ludzi chce się "sprawdzić" przed ślubem i podejmują decyzję o wspólnym zamieszkaniu.
Co Wy na ten temat sądzicie?
Czy jest to dobre rozwiązanie? Przecież dopiero życie pod jednym dachem przez 24h na dobę pozwoli nam tak dokładnie poznać drugą osobę.

Teraz w "naszych" czasach jest to dosyc popularne i coraz wiecej jest takich par ktore na to sie decyduja. W tamtych czasach bylo to troche niedopomyslenia zeby zyc ze soba "na kocia lape". Czasem pobierali sie ludzie ktorzy tak naprawde nie spedzili ze soba 2 tygodni dzien w dzien. Znam takie przypadki.
Moim zdaniem takie mieszkanie przed slubem, jest swietnym rozwiazaniem, pozwala dokladnie poznac wady, zalety partnera czy partnerki. Nie zawsze jednak wychodzi to na dobre, czasem przychodzi rozczarowanie... no ale mysle ze lepiej pozno niz w cale. Co Wy na to?

Również uważam, że to chyba najlepsze możliwe rozwiązanie... Znajomośc nawet bliska, ale uskuteczniana spotkaniami co jakiś czas na jakiś czas... a może nawet kilka wakacyjnych wyajzdów... to nie to samo, co poranne wstawanie, obowiązki, sprzątanie po sobie i po kims, wspólna codizenność, współdzelenie przestrzeni życiowej nie tylko wtedy, gdy mamy fajne nastroje... To jest prawdziwa próba, prawdziwe zaręczyny

To jest powiedziałabym nawet docieranie się. W takiej sytuacji na pewno wiele razy trzeba pójść na kompromis, to jest uczenie się siebie nawzajem. Ja nie mam nic przeciwko temu

magdaaa,

Niom. I zdecydowanie powinno to być PRZED, a nie tylko PO. Żal mi ludzi, którzy często byli prawie zmuszani do związku z kimś albo ludzi, którzy zwiżali sie z kimś tylko po to, żeby... nie być samemu... A to za mało...

Wydaje mi sie ze takie mieszkanie ze soba "przed" stalo sie akceptowane i nawet aprobowane przez ludzi. Dawniej np za mlodosci moich babc ten pomysl byl traktowany jako niedorzeczny i wogole nie mozliwy do wykonania...
Teraz rzadko kogo dziwi ze ludzie majacy staz 2-3 lata chca ze soba zamieszkac zeby sie tez troszke poprobowac poznal lepiej swoje slabostki no i dobre strony.

Dawniej praktycznie wszyscy wychodzili za maz nie mieszkajac ze soba ani nie bedac ze soba dluzej niz miesiac. Np moja mama mowi ze nie widziala jaki ojciec jest w domu, czy cos umie czy nie hehe a na spotkaniach pare razy na miesiac tak duzo wyczytac nie mozemy jak mieszkajac ze soba stale
Dlatego uwazam ze jest to bardzo dobry sprawdzian niektore koncza sie ocena 1 a niektore 6 i dlugim szczesliwym zyciem

iwcia, Swego czasu czytałem artykuł - a w sumie to nawet i nie jeden... - o tym, że związki obchodzące któreś tam już gody - chwalili sobie to, że połączył ich tylko los, a nie własny wybór. Na pytanie, jak to możliwe, że przecież pominęło się te spotkania, poznawanie siebie no i możliwość do zauroczenia, zakochania się. A jedna ze starszych pań powiedziała, że "No cóż. Najpierw było małżeństwo, a miłość przyszła później..." hehhhh... tylko że w tej i tak skromnej ilości szczęśliwych par związanych "siłą" pewnie z połowa ma na myśli miłość równą przywiązaniu i przyzwyczajeniu...

Falkhor tak tak tez slyszalam o takich malzenstwach, teraz tez czasami sie to zdarza ale mysle ze naprawde rzadko...

Nie uznaje najpierw slubu, potem milosci. Jezeli jest milosc, prawdziwa milosc, ktora gotowa jest przetrwac wszystkie gorsze dni, to wtedy mozna pomyslec o slubie i byciu ze soba na dobre i zle mysle ze jezeli sie wie ze sie kogos naprawde kocha to taka decyzja nie jest trudna.

Moze byc jedynie obawa jak bedzie za te 10- 15 lat a moze i 30, ale tego przewidziec sie nie da...

mieszkanie przed slubem niemal ze obowiazkowo, w koncu jakzez inaczej poznac dobrze druga polowke z ktora chcemy spedzic reszte swojego zycia...

Czsem zamieszkanie we dwójkę... pomaga też dojrzeć. Pochodzimy z różnych domów i nie ma co ukrywać, że różnie nas wychowują Jedni są mniej odpowiedzialni, drudzy bardziej. Jedni mniej zdolni, drudzy... trochę bardziej Własny domek, własny sąsiad dobry i sąsiad zły... To jak przeprowadzaka z ciepłęgo domku do akademika Wiele rzeczy wychodzi na jaw...

uwazam ze mieszkanie przed slubem jest dobrym pomyslem. zawsze moze sie okazac ze druga polowka rozrzuca po pokoju skarpetki, ma zwyczaj zajmowania lazienkina 2 godziny albo lubi spac w pokoju z zapachem kadzidelek
chciaz mnie na chwile obecna przeraza cos takiego :/

Zuziaaa miłość żada poświeceń ... i nie zapominaj, że niektóre przyzwyczajenia można z człowieka wykorzenić, trzeba tylko mieć swoje sposoby, skuteczne metody

ziomalka,

Heh. Jestem przeciwny stosowaniu socjotechnik lub innych niehumanitarnych sposobów oddziaływania na czyjeś przyzwyczajenia najcześciej trzeba po prostu cierpliwości i anielskiego serca, czasem troszkę pofukać Taki proces to docieranie się... Uczymy się siebie

Jestem przeciwny stosowaniu socjotechnik lub innych niehumanitarnych sposobów oddziaływania na czyjeś przyzwyczajenia

Czasem wystarczy Falkhor postawić sprawę jasno Trzeba miec siłę perswazji i wiedzieć, czego się chce hehe Zycie to sztuka kompromisów

Dokladnie ziomalka trzeba postawic sprawe jasno i ustalic jakis kompromis, bo inaczej to sie chyba nie da.
Hm takie przyzwyczajenia moga byc trudne do zniesienia, wazne jest aby jakos probowac do siebie dotrzec, i nie wysmiewac sie z drugiej osoby, ze jest przyzwyczajona do tego a nie czego innego.

Czasem facetowi przyda się byc skarconym przez dziewczynę, ktoś musi przecież dbac o porządek, ład i spokój we wspólnym gniazdku .... A jak wiadomo kobieca ręka jest niezastąpiona .......... i nadzór nad tym i owym