Co myslicie na temat zaborczosci w zwiazku? Mam znajoma ktorej chlopak rzadko kiedy pozwala spotykac sie ze znajomymi, wychodzic gdzies samej, gdy juz do takiego spotkania dojdzie np z kolezankami, zadrecza ja smsami w ktorych wypisuje ze jak sie zobacza to "dostanie" sie nie tylko jej ale i kolezance ktora ja wyrwala na spacer albo pizze. Czy to jest normalne zachowanie? Wydaje mi sie ze zazdrosc zazdroscia ale to jest juz chyba zaborczosc. Co o tym myslicie?

To absloutnie NIE jest normalne zachowanie, w ogóle dziwie się, ze tacy faceci istnieją... Moze to jest jakaś chora zazdrośc... współczuje tej dziewczynie.

Myśle, że w każdym związku potrzeba troche swobody, a spotkanie z koleżanka czy przyjaciółką jest każdej kobiecie potrzebne, bo nie ma to jak kobiece pogaduszki

z drugiej strony

cytat z pewnego jakże realnego filmu
"Dawno temu ja też zaufałem pewnej kobiecie, wtedy dałbym sobie za nią rękę uciąć... I wiesz co? I bym teraz k...a nie miał ręki."

z autopsji :/

Joy_ride mysle ze to kwestia szczerosci w zwiazku i zaufania bo jezeli ta kobieta bylaby do konca fair to pewnie nie zawiodla by meskiego zaufania.

Mysle ze zazdrosc jest ok do pewnego momementu, bo trzmanie kogos na sznurku juz mi sie nie podoba, mysle ze moj charakter na to by nie pozwolil

Zazdrość w minimalnej ilości na pewno nie zaszkodzi jeśli zaś zazdrość przeradza się w chorą zazdrość --> zaborczość to na pewno jedna strona nie będzie szczęśliwa w tym układzie... Nie można się do takiego stopnia kontrolować i trzymać "na sznurku", żeby nawet nie można było wyjść z koleżanką...

Zaborczość nie jest dobra. Bo hmmm... tutaj chyba przez zaborczośc trzeba rozumeić ndmierną zazdrośc? Jeśli tak, to ja uznaję to za porażkę. Zabranie jakiejś osoby tylko dla siebie i to pod pretekstem takim, żeby reszta świata nei miała do niej dostepu to wg mnie nieporozumienie. Wspaniałym uczuciem jest chwila, gdy widzi sie swoją drugą połowe, gdy płynie po oceanie świata ale i tak przypływa znowu do mnie, świadomie opierając się pokusom... Co innego odrobina zazdrości

a ile zazdrości, Twoim zdaniem, jest dopuszczalne?

Jak zwykle muszę, a raczej chcę dorzucić kilka groszy

Z obserwacji widzę, że zaborczość rozumiana jako nadmierna zazdrość na 100% wróży coś złego...

Widziałem to na dwóch dosyć bliskich przypadkach...

Chcę nadmienić, że w obu przypadkach wspomniana "zaborczość" okazała sie uzasadniona ! (z tego co wiem)
Dlatego lepiej od razu dać sobie spokój z pewnymi podmiotami.


Gdy się nad tym zastanowić wnioskuję, że nie mnie jest sądzone ocenianie postępowanie innych ludzi w sprawach sercowych

Wprawdzie nie jestem psychologiem, nie skończyłem żadnych studiów, lecz zazwyczaj się nie mylę

okimaxim, Hmmmmm... taka odrobina, która przypomina drugiej stronie, że ta peirwsza strona o niej pamięta i że mimo wszystko chce mieć te drugą stronę tlko dla siebie Tak chociaż neidosłownie Ale jednak - zazdrośc... to grzech Ale odrobinka zazdrości... pokazanie tego, że to akurat ja chce być tym, na którego teraz ten ktoś patrzy albo do kogo się uśmiecha... To jest to

zaborczosc .... nadmierna zazdrosc. czy ona sie bierze z nieufnosci?

dlaczego ktos jest w stanie byc chorobliwie o druga osobe zazdrosny??

Jakie macie zdanie??

promyczek, Hmmm... Może to wynika raz, z nieufności - że tak na prawdę nie możemy do końca zaufać partnerowi, że te usmiechy do innych są ładne, ale jednak i tak nie mają tego czegoś, gdy są skierowane do nas...

...albo z braku poczucia własnej wartości - że jestem kiepski, nieatrakcyjny, i jesli ktoś dostrzeże jej uśmiechy i postąpi kilka kroków naprzód, to mi moją partnerkę odbije...

...albo z braku świadomości tego, że nie można kogoś zabrać całemu światu. To jest krzywdą dla tej osoby... Niektózy potrafią zapaśc się w siebie, nie widziec świata, ale tak trzeba razem. A gdy Twoja druga połowa uwielbia bywanie tu i tam, nowe kontakty, nowe znajomości, imprezy, miejsca... to dlaczego jej to odbierać? Więc, sumując - zaborczość może wypływać... z egoizmu.

Więc, sumując - zaborczość może wypływać... z egoizmu.

hmm, nawet o Tym nie pomyslalam. A brzmi bardzo madrze i realistycznie.

promyczek, hehehe Widze, że ktoś mnie czyta w peirwszy dzień po świętach, po przejedzeniu i po wyodwiedzaniu całej familii... ale i tak sprowadza się do tego, ze najbardziej rzeczowe są tylko moje podsumowania moich wywodów

Czy brzmi tą mądrze to nie wiem, bo to mądrośc zyciowa moja własna, a czy realistycznie - na pewno, bo na różnych przypadkach wywiedziona. Poza tym, myśląc dalej - działając egoistycznie stajemy się żądni, łapczywi, nie głodni... tylko pazerni. Ja osobiście chciałbym, aby jednak moja kobieta istniałą dla świata, skoro i ona lubi ten świat, i ten świat tez ją lubi

zastanawia mnie egoizm. ostatnio czytalam ksiazke "pedagogika serca" w ktorej wlasnie pisalo, ze z egoizmu ktos moze poswiecic za druga osobe swe zycie. warto poczytac; jak to mozliwe? zadaje sobie pytanie... w ksiazce jest odpowiedz, a ksiazke mozna znalezc w dziale "psychologia" w bibliotece miejskiej w Lancucie

promyczek, Hmmm... no ciekaw jestem, jak to sie ma rzeczywiście... Bo przeciwieństwem egoizmu jest altruizm, a po drodze jest jeszcze narcyzm, zwyrodniały wg mnie egoizm

Przyznam jednak, że kazdy człowiek powinien miec w sobie odrobinę egozimu... a dokłądniej - kochać samego siebie. Lubiec siebie, szanować... Ale nie miłością zaborczą, tylko... altruistyczną.