Ofelia, bohaterka filmu w reżyserii Guillermo del Toro, to dziewczynka uciekająca w świat wyobraźni przed okrucieństwem wojny. Jej ojczym kapitan Vidal to typowy przykład latynoskiego macho - despotyczny pan i władca, pozbawiony uczuć brutal, nieznoszący sprzeciwu i wymagający całkowitego posłuszeństwa. Jest dowódcą placówki na prowincji w czasie wojny domowej w Hiszpanii w 1944 roku. Mimo niebezpieczeństw sprowadza z miasta ciężarną żonę, bo chce, by syn (jest pewny, że będzie to syn) był przy ojcu.

Dla wrażliwej i zamkniętej w sobie dziewczynki taka zmiana miejsca i trybu życia jest trudna do zaakceptowania. Broniąc się przed zagubieniem w nowych warunkach, ucieka w świat alternatywny, pełen dobrych wróżek, czarów i magii. Do końca nie wiemy, czy to, co oglądamy jej oczami, istnieje naprawdę, czy jest tylko tworem imaginacji. Tym bardziej, że tytułowy labirynt w rzeczywistości istnieje i samą swoją obecnością porusza wyobraźnię.

(...)

Film obfituje w brutalne sceny, które mogą szokować nawet odpornych na wizualny szok widzów. Ale bajki zawsze były brutalne. Agresję, strach i nastrój narastającej grozy odnajdziemy w baśniach Andersena i braci Grimm. Warto się zastanowić, czy jest to film familijny, na który można wybrać się z dziećmi, czy raczej smutna bajka dla dorosłych. Dla dorosłych i o dorosłych.