Czytam Wasze wypowiedzi ..... to prawie każdy nikomu nie ufa Ale Wy jesteście hehe

No więc ... ja mam jedna osobe której ufam za**** i jestem w stanie wszyskto powiedziec. Czy "starszym" ufam rudno powiedzieć bo to moi starsi, ale napewno nie jestem w stanie im powiedziec wszystkiego

ja nie mam takiej osoby której bym mówiła wszystko jakoś tak o niektórych sprawach nie potrafie mowić. Ale jeśli chodzi o sprawy o których umie mówić to mam kilka osób którym ufam i często z nimi rozmawiam ale uważam że człwiek powinien zachowywać niektóre sprawy tylko dla siebie i nie rozmawiać o nich. I ja właśnie nie rozmawiam a poza tym to jak już wspomniałam, kilku osobom ufam bezgranicznie

Tomi,

Taka prawda My nie jesteśmy im w stanie wszystkiego powiedzieć, bo zawsze wydaje nam sie, że oni nie wszystko mogą wytrzymać

okimaxim,

vs

^^" Albo te osoby jednak wiedzą mniej niż sądzisz, albo mówisz im więcej, niż chcesz

Hmmm... Czasem widzę, że są osoby, które mówią 'Mnie możesz powiedzieć wszystko'. Tylko co z tego, gdy ta osoba będzie nas osądzać? jest tak przecież, że czasem mówimy coś komuś tylko po to, aby ktoś jeszcze znał nasz problem, uczestniczył w nim, podzielił nasze uczucia. Nie chcemy, aby ten ktoś mówił nam, że zrobilismy dobrze albo źle...

Ja mam tak bardzo często, jeśli chcę zasięgnąć opinii , pytam się wprost, natomiast dla samego wyżalenia się też korzystam z cierpliwości przyjaciół, którzy wysłuchają i niekoniecznie jakieś wnioski wysnują, a jeśli nawet, zostawią dla siebie. Wśród przyjaciól ceni się to, że są i czasem TYLKO są a ta obecność już jest niezwykle ważna.
Powoli zaczynam się zastanawiać, czyu zbyt pochopnie nie napisałam, że nie ufam nikomu w 100 proc. Ale muszę się jeszcze poważnie zastanowić, czy moje tory myślenia są słuszne i mają jakieś podstawy .

ziomalka, Twoje tory miślenia są nie tyle niesłuszne, co nie są rzeczywiste XP

Ot, ważna myśl. Czasem wystarczy po prostu być, nawet nic nie trzeba mówic ani robić. Po prostu

hmm...temat bardzo ciekawy szczerze mowiac nigdy sie nad tym nie zastanawialam ale takie osoby ktorym moge zaufac sa 3 i to sa ludzie ktorzy jak potrzeba doradza a jak trzeba przemilcza i tylko wysluchaja to jest najlepsze na swiecie... =D
w sumie ufam tez rodzicom..ale rodzice to rodzice P nie wszystko mozna im powiedziec jak paru forumowiczow stwierdzilo to juz wczesniej ;D

Myślę, że że zaufanie spada dlatego, bo ludzie powoli tracą poczucie wartości tego, czym jest UFNOŚĆ. A dokładniej - ufamy w skuteczność bankomatu, poziom nazego hasłą do skrzynki pocztowej, PINom w telefonie... Ufnośc względem drugiego człowieka przestaje nam być potrzebna. jest też cechą mniej potrzebną - a to nawet dlatego, że prawdę mówią nam maszyny

U mnie dzieje się wręcz odwrotnie - zaczynam coraz bardziej ufać, otwierać sie na ludzi ze swoimi problemami, zaczynam przezywać zycie innych, zaczełam ostatnio naprawdę - nie do poznania - ufać innym. Wprawdzie ciężka czeka przeprawa takichże osobników, ale jak już nabieram zaufania, wszystko idzie o wiele łatwiej
PS - nie ma to jak półtoragodzinna rozmowa z Panem Dobra Rada, nieprawdaż? :letssin: :kiss:

ziomalka,

Czyżby Biedronka jeszcze bardziej obniżyłą ceny serwowanych alkoholi? XP :lol-sweat:

Czizas krajst. No to kto to padł Twoja ofiarą? ja bym się nei potrafił tyle nudzić xD :lol-sweat: xD :lol-sweat:

...bo po latach suszy przychodzi chęć deszczu Mimo, że za długo jeszcze nie żyję, to widzę ludzi, którzy nie tak dawno dali się ponieść 'fali rewolucji' - ale teraz tęsknią za rodziną, domowym ciepłem, czegoś im w życiu brakuje. W tym głównei zaufania, bezpeiczeństwa, bliskości drugiej osoby. Ufność... To przecież z niej rodzi się bezpeiczeństwo

Dokładnie, lepiej bym tego nie ujęła Prawda jest taka, że posiadanie kogoś, komu można powiedzieć wszystko, sama swiadomość, że ma sie w kimś oparcie, wsparcie w tudnej chwili, jest ktoś, kto wysłucha i zrozumie, zaakceptuje, czasem jeśli trzeba skrytykuje - to jest cool
Uważam, że zaufanie to podstawa każdej poważnej znajomości z drugą osobą, to dowód na stadium zaangażowania w relację z drugą osobą.

Mimo, że za długo jeszcze nie żyję, to widzę ludzi, którzy nie tak dawno dali się ponieść 'fali rewolucji' - ale teraz tęsknią za rodziną, domowym ciepłem, czegoś im w życiu brakuje. W tym głównei zaufania, bezpeiczeństwa, bliskości drugiej osoby. Ufność... To przecież z niej rodzi się bezpeiczeństwo

Heheh brawo...jak bym czytała o sobie, ale jest w tym dużo racji. Brak osoby z która nie można porozmawiać i powiedzieć jej o tym co ją boli jest straszny. Tak naprawdę tutaj nie można nikomu zaufac a jezeli juz to w nie wielkim stopniu. Trzeba uważać i to bardzo bardzo...

Krytyka tak, ale musisz mieć pewność, że to jest osoba, której na Tobie zalezy. Bo jeżeli nie wiesz tego to ciężko się z tym jakos pogodzić, zaakceptować, przynajmniej jeżeli chodzi o mnie :/

Uważam, że zaufanie to podstawa każdej poważnej znajomości z drugą osobą, to dowód na stadium zaangażowania w relację z drugą osobą.

Od tego moze się zacząć, ale nigdy nie wiemy jak zakończy się ta znajomość, Zawsze myślałam, że to ja jestem poschizowana i że to ja mam jakieś nieziemsko głupie problemy, ale po dwóch miesiącach okazało się, że jestem jedną z normalniejszych osób, Z resztą ciężko mi mówić teraz o poważnych znajomościach, ludzie jak zawsze są wspaniali, ale zobaczymy jak długo

rudzia,

Zawsze możesz sobie to umieścić w sygnaturce

Krytyka od takiej osoby nie będzie złośliwa, wredna, wyniosła, chamska - ma być szczera, ale w miare obiektywna. Znam takie przypadki, że niby przyjaciele lubili sobie pokrytykować np. kogoś brzydszego lub mniej ętęligętnęgo od siebie w ostrych słowach, bo sami dzięki temu czuli się lepiej.

Proszę Cię nie wydzieraj moich wypowiedzi z konteksty, bo to wcale nie brzmiało tak jak to przytoczyłes

Właśnie o to mi chodziło, jak Cię ktoś skrytykuje a jest to osoba, która znasz i której ufasz inaczej do tego podchodzisz i byc może zaczynasz się nad tym zastanawiac, ale to juz zalezy do podejscia ludzia do zycia, w każdym razie jeżeli chodzi o mnie to wole szczera aczkolwiek czasem bolesna krytyke pana pewnego aniżeli osoby, która mnie wogóle nie zna

Co myślicie o 'internetowych przyjaciołach' - którym ufa się przez GG, pocztę, czaty... Przewinął mi się o tym artykuł, ale już nie wiem, gdzie on był, więc nie zapodam, ale tak pytam - czy mieliście tak, że zaufaliście komuś anonimowemu, realnie nieznanemu?

Pare takich osób by się znalazło - a dokładnie to dwóch niezwykłych facetów z naciskiem na jednego Juz na samym początku było widać, że darzy mnie szacunkiem i szczerze, otwarcie ze mną rozmawia. Z racji, ze mieszka daleko, nie było okazji jeszcze spoktac się face to face, ale jeśli tylko bedzie okazja, napewno z niej skorzystamy, oboje nie możemy sie doczekać wspólnej pogawędki przy piwku .
Nie zdarza mi się komuś tak ufać nie znając go, ale JEGO znam 2 lata i rozumiemy się niebywale dobrze, przez co świetnie nam się ze sobą rozmawia i wsppieramy się, pocieszamy, cieszymy raadosnymi chwilami i jak coś jest nie tak, wiem ze wygiągnie do mnie pomocną dłoń.