ja nie ufam nikomu w 100 % sa poprostu rzeczy o ktorych mowi sie tylko i wylacznie samemu sobie . mam niejedna bliska mi osobe , jedna niesamowice bliska , ale nie kogos komu ufam w 100% . jestesmy tylko ludzmii jestesmy zawodni

i własnie dlatego o niektórych rzeczach nie warto mówic nikomu bo preezej czy pozniej bedziemy tego zalowac

czasem zwierzając się ze swoich problemów możemy obarczyć nimi - zupełnie nieświadomie - drugą osobę. To też jest niefajne :]

Dokładnie! Niestety czasem, jak się nawet nie chce, można nieświadomie wyrządzic komuś wieelka krzywdę, ja takiego kogoś od serca musiałabym poznac dosłownie na wylot albo miec do niego oszałamiająco duże zaufanie, by do tego stopnia powierzyć mu siebie. Piekna sprawa, nie wątpię Levi.

spoko ja tez nikomu nie ufam w 100% ale niektorym wogole nie ufam to jest roznica wiec wole miec kogos komu moge bardzo zaufac niz takie osoby ktorym lepiej nie ufac
przynajmniej mam pewnosc ze jest ok

Mam cztery bliskie mi osoby i im ufam. Jak Padlinka zauważyła:

ale obdarzyłam te osoby zaufaniem i rzeczywiście mogę na nie liczyć. Jeśli kiedyś mnie zawiodą to tylko dlatego, że są tylko ludźmi.
Drugiego człowieka można poznać tylko tyle, ile on sam pozwoli się poznać, a i tak zostanie jeszcze mnóstwo takich rzeczy, których nawet on sam o sobie nie wie. Drugi człowiek zawsze będzie dla nas tajemnicą.

Qmar napisał:

zgadzam się. Przez to że poznałam wielu ludzi i to naprawde różnych, nauczyli mnie komu ufać bardziej komu mniej a komu wogóle... to niemiłe wspomnienia ale ukierunkowują do końca życia!!

Święta prawda:

Właśnie, bo przeciez jesteśmy tylko ludźmi i większość rzeczy jakie mają miejsce w naszym życiu dzieje sie przez przypadek albo robimy cos nie świadomie. Co prawda to nas nie usprawiedliwia, ale daje jakąs taryfe ulgową u grugiej osoby

[ Dodano: 2007-08-23, 15:37 ]

Człowiek tak naprawdę do końca zycia bedzie sam dla siebie tajemnicą. Wiele jest róznych sytuacji w życiu, ale nie wszytski jesteśmy w stanie przezyc i nie we wszystkich sytuacjach jestesmy w stanie się odnaleźć. Teoretycznie możliwe ale w praktyce często mogłoby być inaczej

nie ma takiej osoby której powiedział bym wszystko. Niema nikogo kto by wszystko o mnie wiedział... niektórzy znają mnie tylko od jasnej, a inni tylko od ciemnej strony i nie sądzę żeby to sie zmieniło w najbliższym czasie.

Bo życie to nie bajka... i zawsze znajdzie sie między przyjaciółmi osoba która nie powinna wiedzieć zbyt wiele.

PS. chcesz wiedzieć więcej - mniej zadawaj pytań

W tym coś jest W sumie pytania powodują, że druga osoba staje sie jeszcze bardziej tajemnicza Najlepiej to przybrac pozycje obserwatora i spokojnie patrzyc na ludzi i ich zachowania. Takie cos pomaga nam dostrzec więcej, niż wywnioskować z rozmowy

rudzia, my tu gadamy o zaufaniu a nie jak poznac lepiej inna osobe

Co prawda to prawda, ale poprzez rozmowe i poznanie drugiwej osoby wiesz czy możesz jej zaufać czy raczej się w cos takiego nie pchać. Jedno z drugim jest ściśle powiązane

maslo maslane - nie potwierdzajmy tego co ktos napisal wczesniej tylko dodajmy cos od siebie
trzymajmy sie tematu

Przez jakiś czas na pewno UFA się rodzicom. praktycznie bezgranicznie i bezwarunkowo. Dopiero, gdy dojrzewamy i sami zaczynamy o sobei decydować - wtedy system wartości się zmienia i nasze wymagania również, rodzice nas zawodzą i na tej podstawie możemy tracić do nich zaufanie.

W życiu - nawet najlepszego przyjaciela można miec, ale przewrotne sumienie ludzkie i tak zawsze zachować iskierkę niepewności.

Każdy człwiek prędzej czy później zawiedzie. Nie ma takj żeby ktoś nie zrobił błedy, czegos czego by później żałował, z tym że pewne decyzje nalezy podejmować na chłodno i zastanowić się nad tym co się chce powiedzieć...

Czasem może okazać się tak, że osoba, która wydawała nam sie nie godna zaufiania byłaby lepszym przyjacielem niż człowiek, którego znamy od jakiegoś już tam czasu...

Łatwiej odbudować zburzone miasto niż zburzone zaufanie.
[Karol Bunsch]