Teorię ewolucji w czasach komunizmu często wykorzystywano do celów ideologicznych. W wolnej Polsce zdobądźmy się na obiektywizm poznawczy, pozbawiony niezdrowych emocji.

Choć spór pomiędzy zwolennikami teorii biologicznej ewolucji a obrońcami prawdy o stworzeniu świata i człowieka przez Boga wydaje się dziś anachroniczny, to jednak co pewien czas ktoś w sposób mniej lub bardziej świadomy próbuje poróżnić stanowiska naukowe poparte badaniami empirycznymi z tezami filozoficznymi czy teologicznymi. Takie burzliwe polemiki często są pożywką dla osób wrogo nastawionych do Kościoła, zarzucających jego doktrynie fundamentalistyczne zapędy do negacji wszelkich „rewolucyjnych” odkryć w imię jedynej i niepodważalnej prawdy. Także ze strony osób wierzących wytaczane są działa przeciw „ateistycznym darwinistom”.

24 grudnia 1859 r. została opublikowana praca Karola Darwina pt. „O powstawaniu gatunków drogą doboru naturalnego, czyli o utrzymywaniu się doskonalszych ras w walce o byt”. Autor opisał w niej selektywną właściwość ewolucji, polegającą na eliminacji osobników słabiej uposażonych genetycznie, a przeżywaniu lepiej przystosowanych. W ten sposób dochodzi do utrwalenia biologicznych cech korzystnych dla przetrwania gatunku. Cały dyskurs podporządkowany jest metodologii naukowej opartej na argumentacji przyrodniczej, a nie filozoficznej. Ową ateistyczną nadbudowę zafundował opinii publicznej zaślepiony nienawiścią do teologii Fryderyk Engels. Powołał w ten sposób do istnienia fałszywe przekonanie o przeciwstawności teologii i nauk przyrodniczych. Nie dostrzegał przy tym podstawowej zasady, jaką powinien kierować się w swej pracy każdy rzetelny naukowiec, że obie dziedziny wiedzy mają zupełnie inny aparat badawczy.

W rzeczywistości teoria Darwina, choć bardzo nowatorska, wcale nie wprowadziła w ślepy zaułek myślicieli religijnych, lecz uwrażliwiła na potrzebę uznania autonomii każdej dziedziny nauki.

Dziś do koncepcji Darwina i innych przedstawicieli ewolucjonizmu mamy różnoraki stosunek. Z hipotezami można polemizować. Człowiek wierzący winien jednak dostrzegać mądrość i wszechmoc Stwórcy, który spośród świata przyrody wywyższył Adama. Czy ewolucjonizm z jego konsekwentnym kierunkiem ku coraz wyższym formom życia nie każe nam myśleć, że nad wszystkim czuwa wielki Kreator?