Wyobraź sobie elegancko ubranego mężczyznę. Urodził się w 1930 roku w indiańskim rezerwacie w okolicach Aberdeen w amerykańskiej Południowej Dakocie. Studiował inżynierię elektryczną. Pracował w amerykańskiej armii jako instruktor od materiałów wybuchowych. Zajmował wiele poważnych stanowisk w agencjach reklamowych, ba! – dopracował się nawet własnej w Dolinie Krzemowej. Uczył tańca towarzyskiego. Nosi okulary w ciężkich oprawkach, wygląda jak przykładny gentleman i jest przykładnym gentlemanem. Bo czyż szaman nie może być kimś takim?

Fakir Musafar od momentu, kiedy po raz pierwszy ujawnił skrywaną część swojej natury (w 1977 roku na Międzynarodowym Konwencie Tatuażu w Reno) jest guru licznej, acz praktycznie nieznanej w Polsce subkultury współczenych prymitywistów. To on wymyślił sam termin modern primitive (używany wymiennie z urban primitive) i to jego uważa się za największego specjalistę w tej dziedzinie. Wydaje książki i albumy fotograficzne, prowadzi warsztaty, ma własną szkołę, w której można zgłębiać techniki odkształcania i zdobienia swojego ciała. Oprócz tego ma talię o obwodzie 19 cali (ok. 48 cm) i na koncie rytualny indiański taniec słońca, polegający na podwieszeniu się na hakach wbitych w ciało (najczęściej piersi). Wystarczy to, by uznać go za dziwaka o niekoniecznie zdrowych zmysłach. Co jednak, jeśli podobne praktyki uprawia dużo więcej ludzi niż sam tylko Fakir?

1. Aspekt estetyczny - wśród modern primitives częstym zjawiskiem jest kwestionowanie ogólnie przyjętych paradygmatów piękna jako banalnych i nieinspirujących. Wraz z taką kontestacją podają własne wzorce, często nawiązujące do archaicznych czy plemiennych ideałów urody.

2. Dowód na indywidualność i kreatywność, a także element spajający grupę - w dobie globalizacji i uniwersalizacji unikatowe, choć poddane pewnej konwencji formy zdobienia ciała mogą być swoistym kodem porozumiewawczym pomiędzy modern primitives.

3. Zapis osobistych doświadczeń - niektóre formy zdobień mogą mieć na celu upamiętnienie jakiegoś wydarzenia: tatuaż z imieniem ukochanej jako rytuał po ślubie, kolczyk z okazji urodzenia się dziecka itp.

4. Ból - przeżywanie bólu jako dowód męstwa, samodoskonalenia. Powód w gruncie rzeczy czysto rytualny. Stanowi odwołanie do kulturowej tradycji prymitywnych plemion. Często łączy się z osobistymi poglądami na religię i świat. Dlaczegóż utrzymywać chrześcijański zwyczaj wspólnej modlitwy w świątyni, a nie utrzymywać maoryskiego zwyczaju tatuowania twarzy spirytystycznymi znakami jako dowodu odwagi wojownika?

Zwolennicy ingerencji w naturę mają także własny kościół: "The Church of Body Modification" (Kościół Modyfikacji Ciała) - niewyznaniową kongregację mająca na celu upowszechnienie tendencji do obejmowania w posiadanie własnego ciała. Kościół ów stawia sobie za cel harmonijną reanimację duchowych korzeni społeczeństwa.

a moze pozniej zacznie nosic tez butelki i do wiader dojdzie ?