Czy gdyby zaistniala taka a nie inna sytuacja to czy adoptowalibyscie czyjes dziecko?

A moze mysleliscie kiedys o tym ze bedziecie musieli oddac swoje dziecko komus innemu?

i moze jest tutaj ktos kto nie wychowuje sie w swojej biologicznej rodzinie i odwarzy sie cos na ten temat powiedziec?

ja chciałam mieć adoptowaną siostrzyczke albo braciszka... bardziej braciszka :lol-sweat:

a myśle że jak w przyszłości będzie mi sie dobrze powodzić i sie w tej sprawie dogadam z mężem - zaadoptowałabym dziecko.

Gdybym sama nie mogła mieć dzieci - też bym zaadoptowała i to bez wahania.

A gdybym z jakiś przyczyn nie chciała dziecka które sie już poczeło, oddała bym je. To nie jest zwierzątko, któremu wystarczy dać jeść, pić i dach nad głową. Dziecko potrzebuje stałości, czułości i bezpieczeństwa. Jak nie będe w stanie któregoś z tych warunków mu zapewnić - oddam je dla jego dobra. A na pewno nie zabije.

Myśle, że... łatwiej byłoby mi zaadoptować czyjeś dziecko, niż oddać własne komuś.

Ogólnie 'polityka adopcyjna' to rzecz wg mnie bardzo na miejscu, bardzo... ludzka. Chociaż bardzo istotne jest to, KIEDY dane dziecko zostaje adoptowane - od kołyski? W wieku 15 lat? To na pewno nie jest proste...

no proste na pewno . Zaadoptowacczyjes dziecko ,a co dopiero przezywaja rodziny zastepcze ktore maja dziec miesiac , rok , czasem 2 a potem musza je oddac
mysle ze bez wahania zaadoptowałą bym jakies dziecko , procedury sa uciazliwe ale idea dobra

ale też można sie zastanawiać nad tym, czy powiedzieć dziecku że jest adoptowane, jak powiedzieć to kiedy, jak już sie powie to co dalej? Jak dziecko zechce szukać rodziców? pomóc? a co jak ich znajdzie i polubi bardziej niż nas? a co jeśli dziecko nas znienawidzi za to że tak późno mu powiedzieliśmy?

Zdecydowanie nalezy powiedziec, wedlug mnie kazdy ma prawo wiedziec kto jest biologicznym rodzicem, nawet gdy prawda moze wydac sie straszna.

Adoptowalabym dziecko gdybym nie mogla miec swoich

Adoptowalabym dziecko gdybym nie mogla miec swoich

Też bym tak zrobiła. Nie jest to łatwa decyzja, bo dużo obaw można mieć: jakich rodziców miało dziecko na przykład. Ale te dzieci, a jest ich za dużo, potrzebują przeważnie więcej miłości, niż te nie adoptowane. Trzeba sobie umieć z tym poradzić i wziąć sprawę bardzo poważnie.

Adopcja nie jest łatwa, a procedury też są długie, ale w przyszłości możliwe, że zaadoptuję jakieś dziecko jeśli mój partner wyrazi na to zgodę, dziecko nas zaakceptuje i spełnimy wszystkie warunki. Niewykluczone, ale nie wiem jeszcze jak się ułoży moje życie. Może będę osobą samotną, a wtedy nie będę mogła zaadoptować dziecka?
Jedno jest pewne - jest już dwoje dzieci, które duchowo adoptowałam.

Też miałam już dwie takie duchowe adopcje. Ciekawe czy te dzieci żyją? Czy je kiedyś spotkam? Czy jakoś poczuje, że to one? ehhh

okimaxim, też się czasem nad tym zastanawiam. Odnoszę wrażenie, że "moje" dzieci to chłopiec i dziewczynka. Ale to tylko domysły. Jedno jest pewne, te dzieci wciąż potrzebują modlitwy. Tak, że wciąż po tych kilku latach się za nie modlę uppyeyes:

Duchowa adopcja to piękny przykłąd troski o innych.

Siss

Nie wiem, czy w przypadku dzieci, które się ma lub się adoptuje mozna mowic o tym, ze trzeba więcej miłości skoro i tym i tym należy się... pełnia miłości. Po prostu.

Wg mnie są chyba dwie bariery w przypadku adopcji. I to mimowolne - dzieci do rodziców i rodziców do dzieci. Kiedy już dziecko ma te kilka/naście lat, to to jest całkiem co innego niż 2miesięczny szkrab. Ale w przypadku tego drugiego - zależy duzo od rodziców. Chodiz mi o to, że jednak w człowieku pozostaje na zawsze jakiś slad, że... to dziecko JEST adoptowane.

Ale... wszystkie dzieci nasze są

Siss ma moim zdaniem trochę racji. Jeśli wiemy, że dzieci są adoptowane to wiemy też, że zostały np. porzucone, a co za tym idzie chcemy wynagrodzić im brak prawdziwych rodziców. Myślę, że dzieci adoptowane traktuje się trochę inaczej niż swoje własne. Chce się im ofiarować to czego wcześniej nie miały. Własne dzieci się kocha i się dla nich jest. Dla adoptowanych jeszcze oprócz tego chce się zastąpić prawdziwych rodziców.

Gothka =), może teraz odbiegnę od tematu, ale nasunęło mi się to na myśl:
Ostatnie plotki dotyczące tzw. Brangeliny (Jolie i Pitt). Rzekomo Angelina dużo więcej uwagi poświęca dzieciom adoptowanym, niż własnej biologicznej córce. Paparazzi to dokumentują zdjęciami, piszą arty itp.
Wiadomo-paparazzi. Ale jestem skłonna w to uwierzyć. Ona ciągle prze do przodu, ledwo adoptowała trzecie dziecko, już mówi o następnym. W tym jej poświęceniu dla sierot z dalekich krajów gdzieś zagubiły się uczucia dla małej Shiloh.

To tak wyjęte z tematu, ale coś w tym jest.

Z mojego punktu widzenia sprawa wygląda tak, że Angelina chce jak najwięcej dzieci adoptować by być może w ten sposób zmienić swój wizerunek w mediach, ale tak naprawdę czy wzięła pod uwagę fakt, że im więcej dzieci, tym więcej czasu trzeba poświęcać każdemu z osobna i wszystkim razem? Czy będzie ją stać na dobre wychowanie w cieple i miłości, wszystkich tych dzieci? Czy któreś zaniedba, bo nie da rady wszystkich ogarnąć?
Nie jestem pewna czy przemyślała do końca swoją decyzję.
Finansowo stać ją na utrzymanie wszystkich, ale ładny miś nie zastąpi dziecku uczucia.

Nieprawda, bo ona nawet gdyby nie miała dzieciaków adoptowanych z Kambodzy czy tez z innych biednych krajów - uchodziłaby może za troszke kontrowersyjną, ale jednak udzielającą sie charytatywnie osobę. Zważywszy na to, że kreowanie wizerunku u swoich podstaw ma dobroczynność, chciała jeszcze potwierdzić swe dobre serducho i dokonała adopcji tejżedwójki dzieci ....

Nie widziałam jej ostatnio w mediach, może przeoczyłam - nie gra w żadnych hollywodzkich nowosciach filmowych, nie pokazuje sie publicznie .....może właśnie poświęca czas rodzinie ? .........

Jest kobietą i sadze, ze doskonale wie, z jakimi wyrzeczeniami wiąże się posiadanie dzieci....